Wermacht

Wyświetlanie 1–12 z 21 wyników

  • Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna do czapki śr. 19 mm

    Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna śr. 19 mm

    3,10 

    Groszek niemiecki guzik ogólnowojskowy (replika) kolor cyna/ srebrny śr. 19 mm

    Szybki podgląd
  • Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna do czapki śr. 12 mm

    Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna śr. 12 mm

    2,90 

    Groszek niemiecki guzik ogólnowojskowy (replika) kolor cyna/ srebrny śr. 12 mm

    Szybki podgląd
  • Szarotka Strzelców Alpejskich

    Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 51 x 38 mm

    17,50 

    Szarotka Strzelców Alpejskich, kolor srebrny i złoty. Mocowanie na metalowe wąsy oraz dziurki do przyszycia. Rozmiar 51 x 38 mm.

    Oznaka określana powszechnie mianem „Szarotki” (Edelweissabzeichen), wprowadzona w jednostkach strzelców górskich armii niemieckiej 2 maja 1939 r. Była w nich noszona przez żołnierzy wszystkich stopni od szeregowego do generała, a także przez urzędników wojskowych. W związku z faktem, że była to oznaka przynależności do konkretnej formacji (Gebirgsjägereinheiten) prawo jej noszenia nie obowiązywało po służbowym przeniesieniu (nawet, jeśli przeniesiony żołnierz zachowywał prawo do munduru jednostek górskich). Noszono trzy odmiany: dwie na czapki i jedną na rękaw kurtki mundurowej. […]

    Odznakę na czapkę górską (Edelweissabzeichen der Bergmütze) wykonywano w postaci kwiatu szarotki na łodydze z dwoma liśćmi. Łodyżkę i płatki wykańczano na srebrno, a pręciki na złoto. Oznaka posiadała przewiercone otworki umożliwiające jej przyszycie. Umieszczano ją – często na ciemnozielonej sukiennej podkładce – z lewej strony czapki, końcem łodyżki ku przodowi, pod kątem 45°, 20 mm za końcem daszka, 25 mm powyżej dolnej krawędzi czapki. […]

    źródło: muzeumwp.pl

    Szybki podgląd
  • Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna do czapki śr. 12 mm

    Niemiecki guzik wojskowy tzw. Groszek cyna do czapki śr. 12 mm

    4,00 

    Groszek niemiecki guzik ogólnowojskowy (replika) kolor cyna/ srebrny śr. 12 mm do czapki z metalowymi wąsami do wpięcia.

    Szybki podgląd
  • Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 54 x 38 mm

    Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 54 x 38 mm

    19,00 

    Szarotka Strzelców Alpejskich, kolor srebrny i złoty. Mocowanie na metalowe wąsy oraz dziurki do przyszycia. Rozmiar 54 x 38 mm.

    Oznaka określana powszechnie mianem „Szarotki” (Edelweissabzeichen), wprowadzona w jednostkach strzelców górskich armii niemieckiej 2 maja 1939 r. Była w nich noszona przez żołnierzy wszystkich stopni od szeregowego do generała, a także przez urzędników wojskowych. W związku z faktem, że była to oznaka przynależności do konkretnej formacji (Gebirgsjägereinheiten) prawo jej noszenia nie obowiązywało po służbowym przeniesieniu (nawet, jeśli przeniesiony żołnierz zachowywał prawo do munduru jednostek górskich). Noszono trzy odmiany: dwie na czapki i jedną na rękaw kurtki mundurowej. […]

    Odznakę na czapkę górską (Edelweissabzeichen der Bergmütze) wykonywano w postaci kwiatu szarotki na łodydze z dwoma liśćmi. Łodyżkę i płatki wykańczano na srebrno, a pręciki na złoto. Oznaka posiadała przewiercone otworki umożliwiające jej przyszycie. Umieszczano ją – często na ciemnozielonej sukiennej podkładce – z lewej strony czapki, końcem łodyżki ku przodowi, pod kątem 45°, 20 mm za końcem daszka, 25 mm powyżej dolnej krawędzi czapki. […]

    źródło: muzeumwp.pl

    Szybki podgląd
  • Srebrna Szpanga za walkę wręcz (Nahkampfspange) - III Rzesza

    Srebrna Szpanga za walkę wręcz (Nahkampfspange) – III Rzesza

    65,00 

    Szpanga (niem. Nahkampfspange) to niemiecka odznaka wojskowa z czasów II wojny światowej, ustanowiona 25 listopada 1942 r. za udział w walkach wręcz na bliskim dystansie. Warunkiem odznaczenia był udział w walkach, w których żołnierz „widział białka oczu wroga” („Weiß in den Augen des Feindes sehen”). Przeznaczone głównie dla piechoty, ale inne jednostki Wehrmachtu, Waffen-SS, naziemne jednostki Luftwaffe i spadochroniarze również się kwalifikowały. Srebrna odznaka była przyznawana za 25, srebrna za 15 a złota za 50 akcji w walce wręcz. Działania  liczone były od 1 grudnia 1942 r., przy czym do nagrody wliczana była wcześniejsza długa służba na froncie wschodnim, przy czym 15 nieprzerwanych miesięcy liczyło się jako 15 dni bojowych; 12 miesięcy jako 10 dni; a 8 miesięcy jako 5 dni.  Dla tych żołnierzy,  którzy otrzymali ciężkie rany, przyznano nagrodę po 10, 20 i 40 akcjach. Złote zapięcie do walki wręcz było często uważane przez niemiecką piechotę za bardziej szanowane niż Krzyż Rycerski Żelaznego Krzyża, a Hitler zastrzegał sobie prawo do osobistego nadania tej klasie. Spośród około 18–20 milionów żołnierzy niemieckiego Wehrmachtu i Waffen-SS 36 400 otrzymało klasę brązową, 9500 klasę srebrną i 631 klasę złotą. Odznaka była noszona nad lewą górną kieszenią munduru, nad jakąkolwiek wstęgą medalową. Noszono tylko jedną odznakę, najwyższego otrzymanego stopnia.

    Szybki podgląd
  • Złota Szpanga za walkę wręcz (Nahkampfspange) - III Rzesza

    Złota Szpanga za walkę wręcz (Nahkampfspange) – III Rzesza

    65,00 

    Szpanga (niem. Nahkampfspange) to niemiecka odznaka wojskowa z czasów II wojny światowej, ustanowiona 25 listopada 1942 r. za udział w walkach wręcz na bliskim dystansie. Warunkiem odznaczenia był udział w walkach, w których żołnierz „widział białka oczu wroga” („Weiß in den Augen des Feindes sehen”). Przeznaczone głównie dla piechoty, ale inne jednostki Wehrmachtu, Waffen-SS, naziemne jednostki Luftwaffe i spadochroniarze również się kwalifikowały. Złota odznaka była przyznawana za 50 akcji w walce wręcz, srebrna za 25 a brązowa za 15 . Działania  liczone były od 1 grudnia 1942 r., przy czym do nagrody wliczana była wcześniejsza długa służba na froncie wschodnim, przy czym 15 nieprzerwanych miesięcy liczyło się jako 15 dni bojowych; 12 miesięcy jako 10 dni; a 8 miesięcy jako 5 dni.  Dla tych żołnierzy,  którzy otrzymali ciężkie rany, przyznano nagrodę po 10, 20 i 40 akcjach. Złote zapięcie do walki wręcz było często uważane przez niemiecką piechotę za bardziej szanowane niż Krzyż Rycerski Żelaznego Krzyża, a Hitler zastrzegał sobie prawo do osobistego nadania tej klasie. Spośród około 18–20 milionów żołnierzy niemieckiego Wehrmachtu i Waffen-SS 36 400 otrzymało klasę brązową, 9500 klasę srebrną i 631 klasę złotą. Odznaka była noszona nad lewą górną kieszenią munduru, nad jakąkolwiek wstęgą medalową. Noszono tylko jedną odznakę, najwyższego otrzymanego stopnia.

    Szybki podgląd
  • Szpanga do Krzyża Żelaznego I i II Klasy (Wiederholungsspange) - III Rzesza

    Szpanga do Krzyża Żelaznego I i II Klasy (Wiederholungsspange) – III Rzesza

    48,00 

    Po ataku na Polskę w 1939 r. Adolf Hitler odnowił Krzyż Żelazny. Żołnierze odznaczeni Krzyżem Żelaznym podczas I wojny światowej, za akty męstwa kwalifikujące się do ponownego odznaczenia, otrzymywali okucie ponownego nadania (Wiederholungsspange) przedstawiające orła III Rzeszy (w formie dla Wehrmachtu, tj. z głową zwróconą w lewo) opartego na trapezowej belce z datą 1939. Okucie mocowano na wstążce Krzyża II klasy, a także bezpośrednio na Krzyżu I klasy. Jako klasy pośrednie między Żelaznym Krzyżem I klasy a Wielkim Krzyżem Krzyża Żelaznego, wprowadzono podczas wojny pięć klas Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego.

    Szybki podgląd
  • Odznaka Bojowa Artylerii Przeciwlotniczej (Kampfabzeichen der Flakartillerie) - III Rzesza

    Odznaka Bojowa Artylerii Przeciwlotniczej (Kampfabzeichen der Flakartillerie) – III Rzesza

    50,00 

    Odznaka Artylerii Przeciwlotniczej (Kampfabzeichen der Flakartillerie) była odznaką bojową niemieckiego Wehrmachtu w czasie II wojny światowej i została podarowana 10 stycznia 1941 r. przez Naczelnego Dowódcę Luftwaffe Hermanna Göringa. Miał on uhonorować osiągnięcia artylerii przeciwlotniczej Luftwaffe zarówno w odpieraniu nalotów, jak i w walce naziemnej.

    Odznakę artylerii przeciwlotniczej mogli otrzymać oficerowie, podoficerowie i żołnierze szeregowi, którzy od początku wojny byli bezpośrednio zaangażowani w walkę z samolotami wroga (5 strzałów). Dotyczyły tego również odziały szperaczy przeciwlotniczych 150 i pociągi szperaczy przeciwlotniczych 60 cm oraz walczących w trzech różnych operacjach bojowych z celami naziemnymi lub morskimi w trudnych warunkach, m.in. zniszczenie poruszających się czołgów lub statków. Ponieważ liderzy oddziałów walczących odegrali kluczową rolę w pomyślnej operacji, więc najmniej 50 procent otrzymało już odznakę.

    Dekretem z 7 stycznia 1942 r. członkowie personelu medycznego musieli zwrócić zdobyte odznaki. Ponieważ warunkiem koniecznym było aktywne uczestnictwo w działaniach bojowych, względy prawa międzynarodowego wykluczyły możliwość przyznania odznaki bojowej członkom personelu medycznego, którzy byli chronieni Konwencją Genewską.

    Szybki podgląd
  • Odznaka za Walkę z Bandami, srebrna (Bandenkampfabzeichen) - III Rzesza

    Odznaka za Walkę z Bandami, stare srebro (Bandenkampfabzeichen) – III Rzesza

    47,00 

    Odznaka za Walkę z Bandami (niem. Bandenkampfabzeichen) – niemieckie odznaczenie ustanowione przez Adolfa Hitlera 29 stycznia 1944 (przepisy wykonawcze wydano 30 stycznia 1944), związane początkowo między innymi z walkami przeciwko partyzantom Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii. Rozkazem z 31 lipca 1942 Reichsführer-SS Heinrich Himmler zakazał używania w oficjalnych dokumentach terminu „partyzant”, nakazując w zamian stosowanie określeń: „bandyta” i „bandy”. Używano ich odtąd w odniesieniu do wszystkich antyniemieckich ruchów partyzanckich i konspiracyjnych działających w okupowanej Europie.

    Dla przykładu SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-Zelewski, któremu Himmler powierzył zadanie kierowanie akcjami antypartyzanckimi na tyłach frontu wschodniego, piastował stanowisko „pełnomocnika Reichsführera SS do zwalczania band” (Der Bevollmächtigte des Reichsführer SS für Bandenbekämpfung), a od czerwca 1943 „szefa formacji do walki z bandami” (Der Chef der Bandenbekämpfungsverbände).

    „Odznakę za Walkę z Bandami” nadawano w trzech stopniach (brązowym, srebrnym i złotym) żołnierzom biorącym udział w walkach antypartyzanckich – przy czym żołnierzom wojsk lądowych Heer i Waffen-SS przysługiwała odznaka: brązowa (za 20 dni walk), srebrna (za 50 dni walk), złota (za 100 dni walk). Po II wojnie światowej, w 1957 w Niemczech Zachodnich zakazano używania orderu ze swastyką i czaszką, a w 1958 wprowadzono wersję bez swastyki i czaszki.

    źródło: wikipedia

    Szybki podgląd
  • Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 53 x 37 mm

    Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 53 x 37 mm

    25,00 

    Szarotka Strzelców Alpejskich, kolor srebrny i złoty. Mocowanie na metalowe wąsy oraz dziurki do przyszycia. Rozmiar 53 x 37 mm.

    Oznaka określana powszechnie mianem „Szarotki” (Edelweissabzeichen), wprowadzona w jednostkach strzelców górskich armii niemieckiej 2 maja 1939 r. Była w nich noszona przez żołnierzy wszystkich stopni od szeregowego do generała, a także przez urzędników wojskowych. W związku z faktem, że była to oznaka przynależności do konkretnej formacji (Gebirgsjägereinheiten) prawo jej noszenia nie obowiązywało po służbowym przeniesieniu (nawet, jeśli przeniesiony żołnierz zachowywał prawo do munduru jednostek górskich). Noszono trzy odmiany: dwie na czapki i jedną na rękaw kurtki mundurowej. […]

    Odznakę na czapkę górską (Edelweissabzeichen der Bergmütze) wykonywano w postaci kwiatu szarotki na łodydze z dwoma liśćmi. Łodyżkę i płatki wykańczano na srebrno, a pręciki na złoto. Oznaka posiadała przewiercone otworki umożliwiające jej przyszycie. Umieszczano ją – często na ciemnozielonej sukiennej podkładce – z lewej strony czapki, końcem łodyżki ku przodowi, pod kątem 45°, 20 mm za końcem daszka, 25 mm powyżej dolnej krawędzi czapki. […]

    źródło: muzeumwp.pl

    Szybki podgląd
  • Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 57 x 40 mm

    Szarotka Strzelców Alpejskich (Edelweissabzeichen) na czapkę górską, 57 x 40 mm

    25,00 

    Szarotka Strzelców Alpejskich, kolor srebrny i złoty. Mocowanie na metalowe wąsy oraz dziurki do przyszycia. Rozmiar 57 x 40 mm.

    Oznaka określana powszechnie mianem „Szarotki” (Edelweissabzeichen), wprowadzona w jednostkach strzelców górskich armii niemieckiej 2 maja 1939 r. Była w nich noszona przez żołnierzy wszystkich stopni od szeregowego do generała, a także przez urzędników wojskowych. W związku z faktem, że była to oznaka przynależności do konkretnej formacji (Gebirgsjägereinheiten) prawo jej noszenia nie obowiązywało po służbowym przeniesieniu (nawet, jeśli przeniesiony żołnierz zachowywał prawo do munduru jednostek górskich). Noszono trzy odmiany: dwie na czapki i jedną na rękaw kurtki mundurowej. […]

    Odznakę na czapkę górską (Edelweissabzeichen der Bergmütze) wykonywano w postaci kwiatu szarotki na łodydze z dwoma liśćmi. Łodyżkę i płatki wykańczano na srebrno, a pręciki na złoto. Oznaka posiadała przewiercone otworki umożliwiające jej przyszycie. Umieszczano ją – często na ciemnozielonej sukiennej podkładce – z lewej strony czapki, końcem łodyżki ku przodowi, pod kątem 45°, 20 mm za końcem daszka, 25 mm powyżej dolnej krawędzi czapki. […]

    źródło: muzeumwp.pl

    Szybki podgląd

Wyświetlanie 1–12 z 21 wyników