Odznaka Bojowa Artylerii Przeciwlotniczej (Kampfabzeichen der Flakartillerie) – III Rzesza

Odznaka Artylerii Przeciwlotniczej (Kampfabzeichen der Flakartillerie) była odznaką bojową niemieckiego Wehrmachtu w czasie II wojny światowej i została podarowana 10 stycznia 1941 r. przez Naczelnego Dowódcę Luftwaffe Hermanna Göringa. Miał on uhonorować osiągnięcia artylerii przeciwlotniczej Luftwaffe zarówno w odpieraniu nalotów, jak i w walce naziemnej.

Odznakę artylerii przeciwlotniczej mogli otrzymać oficerowie, podoficerowie i żołnierze szeregowi, którzy od początku wojny byli bezpośrednio zaangażowani w walkę z samolotami wroga (5 strzałów). Dotyczyły tego również odziały szperaczy przeciwlotniczych 150 i pociągi szperaczy przeciwlotniczych 60 cm oraz walczących w trzech różnych operacjach bojowych z celami naziemnymi lub morskimi w trudnych warunkach, m.in. zniszczenie poruszających się czołgów lub statków. Ponieważ liderzy oddziałów walczących odegrali kluczową rolę w pomyślnej operacji, więc najmniej 50 procent otrzymało już odznakę.

Dekretem z 7 stycznia 1942 r. członkowie personelu medycznego musieli zwrócić zdobyte odznaki. Ponieważ warunkiem koniecznym było aktywne uczestnictwo w działaniach bojowych, względy prawa międzynarodowego wykluczyły możliwość przyznania odznaki bojowej członkom personelu medycznego, którzy byli chronieni Konwencją Genewską.